Nasip

Ben en çok yazmayı sevdim..
Seni yazmayı sevdim..
Aşk’a en güzel senin yakıştığını yazmayı. El süremediğim yarana hayranlığımı yazmayı. Seni en son sevdim..
Sonra nasip deyip teslim olmayı. Her ne kadar evvela kendimce sana ulaşmak için çırpınsamda cahilce, senin için heyecanlanıp utanmayı sevdim..
Ama en sonunda bıraktım yüreğimi nasibin ellerine.
Açıp gönlümün kollarını, içimden haykırmayı sevdim. İçimde durmak sızın, yarınları düşünüp kederlenen deliyi nasip diyerek susturdum.
Çıkmaz sokaklarda dolanıpta yaraladığım umudumu nasiple iyileştirdim.
Hiç başlamamış bir hikayeye, yağmurda ıslanan çiçekleri takıyor aşk ile nasibin yakasına, ben ıslak çiçek kokulu nasipten umutlanmayı sevdim..
Senin için nefs’e inat nasip demeyi.
Senden habersiz sana dua etmeyi kendime görev bilmeyi sevdim.
Nasip diye semaya el açarak seni herkesten ayrı tutan, merhamet dolu kalbini Rabbime anlatmayı sevdim..
Ben umudu yazmayı sevdim..
Yaralı kalplerimiz sana emanet Rabbim, nasibinle çiçeklendir hayatlarımızı..